In 1995 startte de Kaap (afdeling voor kinder- en jeugdpsychiatrie) met een eerste bescheiden experiment van 6 maanden voor jongeren van 12 tot 18 jaar. Enige tijd later werd ook hippotherapie uitgewerkt voor de groep mensen met een verstandelijke beperking en voor personen met NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel).
Een stuurgroep werkte een basisconcept uit en een werkgroep zag het levenslicht..
Op 4 april 2000 stelden we dit initiatief voor aan de pers. De interesse was groot. We haalden bijna alle kranten, radio 1 en 2, zelfs het VRT-journaal, VTM – Telefacts en de Nederlandse wereldomroep.
Hiermee kwam de hippotherapie in een stroomversnelling: cliënten en hun ouders, maar vooral studenten werden geprikkeld door deze therapievorm. De vragen naar literatuur, stageplaatsen en vooral opleiding waren groot.
Een posthogeschool opleiding hippotherapie werd ontwikkeld in een modulair systeem. Medewerkers van de Arteveldehogeschool (departement gezondheidszorg), de Hogeschool Gent (departement sociaal agogisch werk) en PC Caritas werkten hiervoor samen.
Onder de naam ‘Pegasus’ werd een internationaal samenwerkingsproject binnen het Europese Leonardo Da Vinci fonds opgestart. Vier buitenlandse partners (Nederland, Engeland, Spanje en Slowakije) werkten voor 3 jaar met PC Caritas samen rond hippotherapie, voortaan genoemd EAT (Equine Assisted Therapy). Naast de opleiding realiseerden we met Pegasus een ethische code, een boek met goede praktijken en een DVD.
In november 2005 sloten we het Pegasus project af met een internationaal congres te Brussel. De opleiding hippotherapie wordt binnen de Arteveldehogeschool Gent verder gezet.
In december 2006 werd, met steun van het Lode Verbeeckfonds, een gids uitgegeven voor EAT (hippotherapie) bij personen met een niet aangeboren hersenletsel.
Eigen infrastructuur
Om een meer uitgebreid en kwaliteitsvoller aanbod te bieden en zowel de praktische als therapeutische noden te lenigen, werd uitgekeken naar een infrastructuur in eigen beheer.
Begin september 2006 werd een leegstaande manege aangekocht, gelegen naast het domein van Caritas. Na de grondige renovatie van de binnenpiste, de stallingen, de zadelkamer en de onthaalruimte werd in 2008 van start gegaan op ‘Het Morelsgoed’. Aangezien het domein begrensd wordt door de Morelsgoedbeek kozen we dit als naam.
Ondertussen beschikken we over een 13-tal paarden en pony’s en maken heel wat groepen gebruik van deze bijzondere vorm van therapie.
Info: joris [dot] breughe [at] pccaritas [dot] be
Bekijk hier de voorstelling EAT (pdf)
Een patiënt vertelt:
Wat betekende hippotherapie voor mij…
Het is niet zo eenvoudig om een antwoord te geven op deze vraag. Ik denk in de eerste plaats dat de confrontatie met een groot, trots dier dat geen oordeel velde over wie ik was en me niet veroordeelde voor mijn verleden een hele openbaring was voor mij…
Daarnaast was het verrassend te merken hoe een dergelijk imposant dier ook zijn kwetsbare kant had en me toch zijn onvoorwaardelijk vertrouwen durfde te schenken… Hij rekende erop dat ik dit vertrouwen niet zou beschamen en dit stimuleerde me om mijn uiterste best te doen om hem niet tekort te doen. De zachte, geduldige aard gecombineerd met een duidelijke wil en kracht hielp me om het isolement waarin ik ongewild terecht gekomen was af en toe te doorbreken. Zijn eigenzinnige karakter vertederde me en ontdooide me op een manier die ik niet verwachtte… De tegenzin waarmee ik soms vertrok naar de manege of de momenten waarop ik me niet goed voelde, verdwenen als sneeuw voor de zon bij het zien van het paard dat leek te wachten op mijn komst…
De ongedwongen manier waarop de therapie plaatsvond en de individuele begeleiding gaven me ruimte en verminderden het gevoel van bedreiging waarmee de meeste therapieën gepaard gaan… De afwezigheid van andere patiënten liet me toe om de muur die ik om me heen gebouwd had iets gemakkelijker neer te laten…
Hippotherapie gaf me een glimp van een ander aspect van het leven… een aspect dat me aan het denken zette over mijn eigen functioneren…